Skuddsikkert

I dag då eg stod opp hadde håret mitt bestemt seg for å ha same fasong som britiske La Roux sitt. Slik kan det gå når ein legg seg med vått hår.

Legge lista høgt

Eg må berre få uttrykt kor mykje eg elskar lister. Neida, eg er ikkje av den typen som skriv ynskjelister og publiserer dei på bloggar og liknande. Eg kan aldri hugse å ha skrive ynskjeliste før, og har eg gjort det var det i såfall ei lita ei. Det er heilt greit at andre gjer det, folk skal få skrive så mange og lange ynskjelister som dei (ja) ynskjer. Det er jo praktisk dersom ein tenkjer å gje julegåver til desse.

No skulle eg jo skrive om at eg elskar lister, eller nei, eg elskar ikkje lister, eg elskar sjølve utkryssinga. Det er så enormt tilfredsstillande å kunne krysse av på ei liste og sjå: “derja, då var det gjort”.  Eg har ei liste med umålte måleri hengande ved plassen min i kunstsalen, i skrivande stund er det tolv punkt på lista, derav fem er kryssa ut. Det er fint med oversikt, og slik kan eg sjå kva eg har gjort, kva eg burde ha gjort.

Tankar på (om) folkehøgskule (4)

1. Eg merkar at eg melder meg på og blir med på så mange ting som mogleg fordi eg saknar å ha det travelt. Jaja, det fører jo til at eg opplever mange nye ting. Som til dømes å danse på TV2 og vere med i familiedagnemnda.

2. Det er litt befriande at det faktisk går an å springe opp i skogen saman med mange andre og danse disco i måneskinet og sjå på stjerner, uansett kor “folkehøgskule” det er.

3. Eg saknar sterkare kaffi.

4. Det byrjar å gå opp for meg kor mykje alle har føre seg her.

5. No har vi komt til det punktet der somme folk seier “du er litt rar” til meg.

5 år.

9. november 2004 gjekk eg på ungdomsskulen, det verkar heilt sjukt lenge sidan. Den veka var arbeidsveke, og eg hadde merkeleg nok skrive “gartnar” på den lappen, sjølv om november ikkje akkurat var høgesong for gartnararbeid. Det var på Tilseth blomster, og det vart mykje spyling av drivhus. Men eg likte det, eg hadde med ein termos med varm te kvar dag hugsar eg.

Det var ikkje det eg skulle skrive om. 9. november 2004 er i dag fem år sidan, og på akkurat denne dagen fekk eg mobil. Eg hadde ikkje bedd om det sjølv, mor mi hadde faktisk berre tatt og kjøpt ein til meg. Det var ein nokia, og det var ein svært billig ein, eg trur det var 300 + 100 kr på kortet frå før. Den mobilen har eg hatt sidan, og 5 år for ein mobiltelefon er mykje, i alle fall i dag. Det er eg i grunnen stolt av. 9. november 2007 skreiv eg dette innlegget på bloggen min.

For nokre veker sidan hadde vi eit laurdagsseminar på Trøndertun om forbruk og miljø og berekraftig utvikling og det enorme forbruket i den vestlege verda. Om ting som var programmert til å vare i berre nokre månadar, for så å bli øydelagt, og så kjøper ein nytt og kastar og kjøper nytt og kastar, då fekk eg godt samvit for at eg hadde den mobilen eg har framleis.

Faktisk har Björk Gudmundsdottir skrive ein song i høve min mobil sin 5-årsdag, ein song som heiter, akkurat ja, “5 years”.

Until after five years
If you’ll live that long
Youll wake up
All love – less

(hoffadå)

Kaffijunkie

Okej, no er eg avhengig av kaffi. Der var eg ikkje før, då eg gjekk på vidaregåande og slikt. Då kunne eg gå nokre dagar utan kaffi utan at det var noko problem. Eg som til og med gjekk på musikklinja, kaffi- og café-linja over alle.

Det er heilt vanleg å drikke kaffi til frukosten

Det er så lett no, gratis kaffi er tilgjengeleg heile dagen, det er berre å forsyne seg.

Når folk er for dårlege til å levere tilbake koppane (som fort hopar seg opp på øvingsrom, soverom og tv-stover) kappar kjøkenpersonalet rett og slett navlestrengen (dette var litt rart og feil) og lagar rett og slett ikkje kaffi og te til oss før koppane er tilbake. Det er forsåvidt eit bra triks, og det funkar. Eg vert desperat nesten, og  blir surrete i hovudet osb.

Eg byrja å drikke kaffi på ferietur i Barcelona i 2007, ein tur der gjennomsnittsalderen var betydeleg høgare enn min, og kaffikonsumet likeså. Då tok eg like godt og heiv meg på kaffitrenden, og etter det har eg nytt denne populære drikken.

intheflu

Idag forklarte rektor om skulen sin beredskapsplan ved utbrot av svineinfluensa (den er her no). Med ei alvorleg mine las han høgt frå eit papir: den som får svineinfluensa skal isolerast på rommet sitt, og der skal han skytast.

Trøndertun frilynde turlaug

Kanon då.

“Kanon” er i det heile tatt ikkje eit ord eg brukar i tide og utide som kraftuttrykk. Det same gjeld “Konge!”, for å uttrykke begeistring. I dag har eg spelt kanonball for første gong sidan min spede barndom. I kanonball er både “kanon” og “konge” viktige stikkord.

Eg har funne ut at dette med barndomsnostalgi er noko samtlege på Trøndertun er opphengte i. Nesten alle er fødde i 1990 eller slutten av 80-talet, noko som gjer at vi er mange på akkurat same alder på skulen, altså har vi eit ganske likt utgangspunkt. Det er rart å sitje i matsalen og skode utover forsamlinga og tenkje over at absolutt alle i dette rommet kan framleis telefonnummeret til Kykkelikokos utanat. At alle barnetv-referansane er på plass. Ikkje få panikk  rädda Joppe åttenullfem kvar er rev hainn e kvit og svart og tre-e meter lang . Eg veit ikkje om dette er noko notidas born vil få oppleve, då barnetv sendast heile døgeret, på hundrevis av kanalar. Er klokkeslettet 1800 framleis heilagt?

Det same gjeld filmar, vi ser mange barnefilmar, disneyfilmar, som vi såg då vi var små. Ringeren av Notre Dame og Skjønnheten og Udyret og slike.

Som sagt, i dag spelte vi kanonball. Det var slikt ein gjorde i stor skala på barneskulen. Det var kjekt då, det er kjekt no. Det som er bra i kanonball, er at ein ikkje treng å vere så god teknisk (det er sjeldan eg i sport), ein treng berre følge med, og det fekk eg til. Av og til traff eg nokon, sjølv om eg ikkje kasta så hardt.

Herskar i heimen

Det germanske mannsnamnet “Henrik” tyder “herskar i heimen”. Utifrå mitt namn skulle ein tru at eg levde opp til dei del tradisjonelle mannsroller, var ganske maktsjuk og tok styringa. Det som eg synest er litt tøft med “Henrik – herskar i heimen” er all bokstavrimet. Det høyrest veldig stilig ut. Andre døme på bokstavrim er: Huslege Henrik. Det tyder noko anna enn herskar i heimen, det er klart, men akkurat no passar det ganske bra.

No som eg er HHHHeime på HHHHaustferie har eg vaska opp tre gongar på fire dagar, tidleg på dagen (det er ofte då eg har mest føre meg). Av dette har eg funne ut: dersom ein vaskar opp kvar dag blir det veldig lite å vaske opp kvar gong. Dette er bra.

fire ferjer seinare: han er heime