9. november 2004 gjekk eg på ungdomsskulen, det verkar heilt sjukt lenge sidan. Den veka var arbeidsveke, og eg hadde merkeleg nok skrive “gartnar” på den lappen, sjølv om november ikkje akkurat var høgesong for gartnararbeid. Det var på Tilseth blomster, og det vart mykje spyling av drivhus. Men eg likte det, eg hadde med ein termos med varm te kvar dag hugsar eg.

Det var ikkje det eg skulle skrive om. 9. november 2004 er i dag fem år sidan, og på akkurat denne dagen fekk eg mobil. Eg hadde ikkje bedd om det sjølv, mor mi hadde faktisk berre tatt og kjøpt ein til meg. Det var ein nokia, og det var ein svært billig ein, eg trur det var 300 + 100 kr på kortet frå før. Den mobilen har eg hatt sidan, og 5 år for ein mobiltelefon er mykje, i alle fall i dag. Det er eg i grunnen stolt av. 9. november 2007 skreiv eg dette innlegget på bloggen min.

For nokre veker sidan hadde vi eit laurdagsseminar på Trøndertun om forbruk og miljø og berekraftig utvikling og det enorme forbruket i den vestlege verda. Om ting som var programmert til å vare i berre nokre månadar, for så å bli øydelagt, og så kjøper ein nytt og kastar og kjøper nytt og kastar, då fekk eg godt samvit for at eg hadde den mobilen eg har framleis.

Faktisk har Björk Gudmundsdottir skrive ein song i høve min mobil sin 5-årsdag, ein song som heiter, akkurat ja, “5 years”.

Until after five years
If you’ll live that long
Youll wake up
All love – less

(hoffadå)

Okej, no er eg avhengig av kaffi. Der var eg ikkje før, då eg gjekk på vidaregåande og slikt. Då kunne eg gå nokre dagar utan kaffi utan at det var noko problem. Eg som til og med gjekk på musikklinja, kaffi- og café-linja over alle.

Det er heilt vanleg å drikke kaffi til frukosten

Det er så lett no, gratis kaffi er tilgjengeleg heile dagen, det er berre å forsyne seg.

Når folk er for dårlege til å levere tilbake koppane (som fort hopar seg opp på øvingsrom, soverom og tv-stover) kappar kjøkenpersonalet rett og slett navlestrengen (dette var litt rart og feil) og lagar rett og slett ikkje kaffi og te til oss før koppane er tilbake. Det er forsåvidt eit bra triks, og det funkar. Eg vert desperat nesten, og  blir surrete i hovudet osb.

Eg byrja å drikke kaffi på ferietur i Barcelona i 2007, ein tur der gjennomsnittsalderen var betydeleg høgare enn min, og kaffikonsumet likeså. Då tok eg like godt og heiv meg på kaffitrenden, og etter det har eg nytt denne populære drikken.

Idag forklarte rektor om skulen sin beredskapsplan ved utbrot av svineinfluensa (den er her no). Med ei alvorleg mine las han høgt frå eit papir: den som får svineinfluensa skal isolerast på rommet sitt, og der skal han skytast.

“Kanon” er i det heile tatt ikkje eit ord eg brukar i tide og utide som kraftuttrykk. Det same gjeld “Konge!”, for å uttrykke begeistring. I dag har eg spelt kanonball for første gong sidan min spede barndom. I kanonball er både “kanon” og “konge” viktige stikkord.

Eg har funne ut at dette med barndomsnostalgi er noko samtlege på Trøndertun er opphengte i. Nesten alle er fødde i 1990 eller slutten av 80-talet, noko som gjer at vi er mange på akkurat same alder på skulen, altså har vi eit ganske likt utgangspunkt. Det er rart å sitje i matsalen og skode utover forsamlinga og tenkje over at absolutt alle i dette rommet kan framleis telefonnummeret til Kykkelikokos utanat. At alle barnetv-referansane er på plass. Ikkje få panikk  rädda Joppe åttenullfem kvar er rev hainn e kvit og svart og tre-e meter lang . Eg veit ikkje om dette er noko notidas born vil få oppleve, då barnetv sendast heile døgeret, på hundrevis av kanalar. Er klokkeslettet 1800 framleis heilagt?

Det same gjeld filmar, vi ser mange barnefilmar, disneyfilmar, som vi såg då vi var små. Ringeren av Notre Dame og Skjønnheten og Udyret og slike.

Som sagt, i dag spelte vi kanonball. Det var slikt ein gjorde i stor skala på barneskulen. Det var kjekt då, det er kjekt no. Det som er bra i kanonball, er at ein ikkje treng å vere så god teknisk (det er sjeldan eg i sport), ein treng berre følge med, og det fekk eg til. Av og til traff eg nokon, sjølv om eg ikkje kasta så hardt.

Det germanske mannsnamnet “Henrik” tyder “herskar i heimen”. Utifrå mitt namn skulle ein tru at eg levde opp til dei del tradisjonelle mannsroller, var ganske maktsjuk og tok styringa. Det som eg synest er litt tøft med “Henrik – herskar i heimen” er all bokstavrimet. Det høyrest veldig stilig ut. Andre døme på bokstavrim er: Huslege Henrik. Det tyder noko anna enn herskar i heimen, det er klart, men akkurat no passar det ganske bra.

No som eg er HHHHeime på HHHHaustferie har eg vaska opp tre gongar på fire dagar, tidleg på dagen (det er ofte då eg har mest føre meg). Av dette har eg funne ut: dersom ein vaskar opp kvar dag blir det veldig lite å vaske opp kvar gong. Dette er bra.

Verda

Dette kartet finst også i margen på bloggen min. Fascinerande nok viser den kvar folk som hamnar på min blogg er frå. Sjuke ting skjer! Eg er besøkt på alle kontinent! Dette er absurd å tenke på, og veldig fint, og grunnen til at desse utlendingane kom på min blogg er nok ikkje fordi dei veit kven eg er, eller likar å lese ting på nynorsk, nei dei googlar ting og tang, nemleg. Til dømes kan ein sjå at eg har 12 treff i Tsjekkia (du kan sjå dette ved å trykke på kartet i margen, der er statistikkar). Dette er fordi eg har skrive om tsjekkiske animasjonsfilmar, mellom anna om den vesle moldvarpen (som heiter Krtek på tsjekkisk). Dette er noko folk tydeligvis googlar bigtime (eg kan sjå det fråinnsida av bloggen min, artig når eg ser at folk googlar namnet mitt).

Vidare kan ein lese av statistikken at eg har hatt heile 65 besøk frå Nederland sidan mai 2009. Det kan skuldast at Koppen er eit gaske vanleg etternamn der (eg er ven med ein Henri Koppen frå Nederland på facebook).

Igjen, dette fascinerar meg. Det som sjukare er at eg har 12 besøk frå Iran, det er ganske mykje. Eg lurar på korleis det har skjedd.

* Det går ikkje an å legge ting under senga, men det går an å legge ting inne i senga! Under madrassen er eit hemmeleg hol med luke og alt! Plass til ein middels stor austeuropeisk familie.

* Det er ingen som skarrar i klassa mi. Er ikkje det rart?

* Eg har nesten konstant litt måling i håret.

* Eg kjem til å ha “Hurra f0r deg” på hjerna  i heile skuleåret. Det er alltid nokon som har bursdag.

Forskremt bursdagsborn